آشــتــــــــی

قهــر مکن ای فرشتـه روی دلارا
نــاز مکن ای بنفشـه مـوی فریبـا

بر دل من گر روا بود سخن سخت
از تو پسندیده نیست ای گل رعنـا

شـاخـه خشکی به خـارزار وجودیم
تا چه کند شعله های خشم تو با ما

طعنه و دشنـام تلـخ اینهمه شیریـن
 چهره پر از خشم و قهر اینهمه زیبـا

نــاز تو را می کشم به دیــده منـت
سر به رهت می نهم به عجز و تمنا

از تو به یک حرف نـاروا نکشم دست
 وز سـر راه تـو دلـــربـــا نکشـم پـــا

عـاشــق زیبــاییــم، اسیــر محبـت
هر دو به چشمـان دلفـریب تـو پیدا

از همه بـازآمدیم و بـا تـو نشستیـم
تنهــا تنهــا به عشـق روی تو تنهــا

بـوی بهـــار است و روز عشـق و جـوانــی
 وقت نشاط است و شور و مستی و غوغا

 خـنــــده گــل را ببیـن بـه چـهـــره گـلـــزار
آتــش مـِـی را بـبـیـن بـه دامــن مـیـنـــــــا

سـاقــی مـن، جــام من، شــراب من امــروز
نـوبـت عشــق است و عیـش و نوبـت صحــرا

آه چه زیبــاست از تــو جــام گرفتـن
وزلـب گـــرم تـو بوسـه های گــوارا

لـب به لـب جــام و سـر به سینه سـاقــی
آه که جــان می دهـد به شـاعــر شـیـــدا

از تـو شنیـدن تـرانــه هـای دل انـگـیـــــز
بـا تــو نشـسـتــن بـهــــار را به تمــاشـــا

فـــردا فـــردا مـگــو کـه مـن نفــروشـم
عـشـــرت امــروز را بـه حســرت فــــردا

بـس کـن ز بـی وفــایـی بـس کــن
بــازآ ! بــازآ ! به مهــربـانـی بــازآ !

شـایـد بـا این سـرودهـای دلاویــز
بـاردگــر در دل تـو گـرم کنم جـــا

بـاشـد کــز یـک نـوازش تـو دل من
 گـردد امـروز چون شکوفه شکوفا

شاعر : فریدون مشیری

آشتی؟؟؟